گوش می‌دهم به باران
در زمانی دیگر.
کشتی‌های ساکن را خیس می‌کند.

فراسوی خیال‌هایم، بی‌مرز
در گذشته
طوفان
هنوز وسیع می‌شود
چنین است که دیوانه‌ می‌شوم
در دل حقیقت.

سپیده‌دمان به پیش می‌آید.
شب زخم‌هایت را می‌پوشاند.
حالا، خنجرهای روز فراز می‌آیند.
برهنه نشو در نور.
چشم‌هایت را ببند!

عصر آهن است در گلو.
آن‌جا.

در خویش سکنی می‌کنی اما خود را بازنمی‌شناسی. زندگی می‌کنی در سردابه‌ی متروکی که به دلت گوش می‌دهی

وقتی چربی و فراموشی در همه‌ی رگ‌هایت منتشر می‌شوند
و در میانه‌ی درد آهک می‌شوی
و از دهانت
هجاهای سیاه می‌افتند.

راهت را می‌سازی به سوی نامشهود
و می‌دانی که آن‌چه وجود ندارد، حقیقی‌ست.
سربسته نگاه می‌داری دلایلت را و رویاهایت را
(هنوز رایحه‌ی خودکشی‌ها را از دست نداده‌ای)
آن‌ها خشم و تقوای تو را سیراب می‌کنند
چیز بسیاری از تو به جا نمی‌ماند: سرگیجه‌ و ناخن انگشتان و
سایه‌ی خاطرات.
به ناپیدایی فکر می‌کنی. تاریکی فکرت را نوازش می‌کنی.
جگر سوخته- به-حزن را رها می‌کنی.

چنین است عصر آهن در گلو.
حالا هیچ‌چیز، به درک در نمی‌آید.
و حتی چنین
عشق می‌ورزی
در همان میزان که از دست داده‌ای.

پرتو آفتاب زیر پلک‌هایم می‌جوشد.
از بلبلی مجذوب در خاکستر، از اندرون سیاه موسیقیایی‌اش
طوفانی بر می‌خیزد. فریادها به سلول‌های باستانی هبوط می‌کنند
من تازیانه‌های زنده را نظاره می‌کنم

نگاه خیره‌ی بی‌حرکت وحوش، سوزن یخین‌اش در دل من.

همه‌چیز از طالعی خبر می‌دهد. نور جوهر سایه‌است: حشرات
به سوی مرگشان پیش می‌روند در آتش‌زنه‌ی بامداد.

معنا در من
این‌چنین می‌سوزد.