قالب وردپرس درنا توس
خانه / بایگانی نویسنده و مترجم: آزاد عندلیبی (صفحه 3)

بایگانی نویسنده و مترجم: آزاد عندلیبی

ترانه‌ی آن‌که زیر شکنجه آواز سر داد

اگر قرار بود از نو ساخته شود این راه را دوباره می‌ساختم آوازی از زنجیرها بر می‌شود و از فرداها سخن می‌گوید می‌گویند به سلول‌اش آن شب دو مرد به او گفتند: «تسلیم شو! خسته نیستی از این زندگی؟ می‌توانی نفس بکشی می‌توانی چون ما زندگی کنی کلمه‌ای را بگو که آزادت می‌کند زانو بزن بر خاک وُ نفس بکش باز!» و اگر قرار بود از نو ساخته شود این راه را دوباره می‌ساختم آوازی از زنجیرها بر می‌شود و …

ادامه‌ی مطلب

باید زنده بمانم

این چشم‌انداز این کومه‌های کُهن‌سال بر سراشیبی این درختان و گُدارها را کمابیش            می‌شود زیست دیگربار.. دوباره باد             می‌دمد هوا را می‌توانم من نفس بکشم باز: این‌جا خواهی بود تو بر این خاک شباروز سخن خواهی گفت گوشه کنار خواهی رفت در گذارِ زمان کنارِ تو من باید زنده بمانم. هم از این پیش‌تر زنده بوده‌ام نفس کشیده‌ام، در گذار زمان تا تو بیایی تو بمانی روزها و روزها شب همه شب که کوتاه و کوتاه‌تر شده است! …

ادامه‌ی مطلب

پاییز

احساس کردم که برگِ مُرده‌‌یی‌ست بر بال باد بر دست‌های من وزیدن گرفت پروانه‌یی به رنگ زرد ‌ تاب خواهد آورد، باری نه بیشتر از برگی که باید بریزد ببارد در این پاییز ژرف (و من نه بیشتر نه بیشتر از پروانه‌ی زرد در گردباد مهیبی که عشقِ تو برپا کرده است) پروانه پرپر می‌زند و دستِ مرا مسخ می‌کند، با باله‌ی بال‌های طلایی‌اش بی‌آنکه بداند با من چه می‌کند! ‌ ‌

ادامه‌ی مطلب

عصر بیداد

Ken Rosenthal Photograph

در عصر خویش می‌خواستم شعله باشم یا شرری از حریقِ زمانه‌ام سایه‌یی بودم من از شعله‌ی زمانه‌ام یا پاره‌ای از سایه‌ی زمان. عصر من عصر خشم بود: سایه‌ی خشم عصر ناتوانی: سایه‌ی ناتوانی عصر بیداد: سایه‌ی استبداد در عصر خویش می‌خواستم پرچمی باشم یا گوشه‌یی از پرچمی پرچم شعله خشم ناتوانی استبداد یا پاره‌یی یا ذره‌یی حتا از سایه‌هایشان. ‌ ‌ ‌ ‌

ادامه‌ی مطلب

از خونِ تو

باران می‌برد از دیوارها دیوار نوشته‌هایت را                        از سنگ‌فرشِ خیابان‌ها خون‌ات را و اشکی را که بر خونِ تو بارید زودتر از آهک و از خون می‌برد باران              و جهان سر از نو خود را می‌شوید نخست از اشک سپس از خون و سرانجام از نوشته‌ها‌ی دیوارها.. ‌ ‌  ■ با رشید اسماعیلی، که با خاک‌اش در هم آمیخت. ‌

ادامه‌ی مطلب

تو را دوست بدارم

 آنچه همه گرسنگی‌ش می‌خوانند سیرم می‌کند آنچه همه اندوه‌اش می‌‌خوانند شادم می‌کند نه گل‌ام من نه خزه نه گل‌سنگ من هزاران سال در بطنِ سنگ جان گرفته‌ام می‌خواهم درخت باشم می‌خواهم ریشه‌هایت را دریابم همه‌ عمر سیراب شوم شب و روز می‌خواهم انسان‌زاده‌یی باشم ‌به‌سانِ انسان بزیم به‌سانِ انسان بمیرم و تو را دوست بدارم. ‌ ‌ ‌ ‌  

ادامه‌ی مطلب

پرنده‌ مرده است

‌ بر خاک می‌کشد پرنده با صفیر گلوله در نُه‌توی جنگل و بر برکه‌ی خون جاری می‌شود ــ تراژدی فرزندِ نادانی. ☐ دور از جنگل، باری یکی بادبادک به باد می‌دهد پر می‌کشد در آسمان اما آوازی ندارد که بخواند تا تو را برهاند. ☐ پرنده مرده است با همه رویاهاش هنگام که پرنده‌ی کاغذین آرام و رام بال می‌گشاید در بادی که هنوز می‌آید.   ‌ ‌ ‌

ادامه‌ی مطلب

خطابه‌ی تدفین

در قبرستان یهودیان خاک‌ها را کنده‌اند تابوت‌ها روان‌اند و آفتاب می‌تابد گورکن می‌گوید: «همیشه همین است» کودکی پروانه می‌گیرد، پیری زار می‌گرید نعشِ پدر با ته‌صدایی در گور گم می‌شود مشتی خاک به گور می‌ریزم، سرد و نمناک خطیب می‌خواند. اسب‌های سیاه فریاد می‌کشند و بوی کسالتِ تابستان بلند می‌شود آن‌ها که باغ‌های میهن‌ام را از من گرفته‌اند و نیمکتِ روی سبزه‌های غبار‌بسته‌ی کنار رود را آن‌ها پدرم را کُشتند تا من در هوای آزاد به دیدار بهار بیایم! ‌ …

ادامه‌ی مطلب

پرنده‌های پنهان

من فکر می‌کنم که سرانجام پرندگان غایب چنان آوازی خواهند خواند که خاموشی‌شان گوش‌ها را از هم خواهد درید آن‌گاه جغدها مرا با خود خواهند برد به آتن یا دیاری دیگر و آن‌هنگام خواهیم آموخت که پرندگان و آوازشان را آن‌گونه باور کنیم که در هیچ چیزِ دیگر باور نبسته‌ایم اینجا و اکنون هرگاه در غیابِ تو به خاموشی پرنده‌ها گوش می‌سپارم ویران می‌کند مرا به‌ناگاه آوای مقاومت‌ناپذیرِ سکوت‌شان. ‌ ‌

ادامه‌ی مطلب

تردید

من چشم دارم چرا که تو را می‌بینم گوش دارم چرا که تو را می‌شنوم و دهان چرا که تو را می‌بوسم آیا چشم‌ها و گوش‌های من است آن‌گاه که تو را نمی‌بینم، نمی‌شنوم و آن دهان من است آن‌گاه که تو را نمی‌بوسم؟ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

ادامه‌ی مطلب

خورشید من

خورشیدِ من رفته است تا بتابد در آسمانِ تو من مانده‌ام و ماه که می‌خوانم‌اش از پشت ابرها می‌خواهد آرام بگیرم می‌گوید: نورش گرم‌تر و روی‌اش روشن‌تر است زرد و زار نیست تا تماشاش تنها دلسرد کُند ما را خورشیدک‌ام بازآی! که ماه بیش از تابِ من تابان است و داغ ‌

ادامه‌ی مطلب

آواز شبانه

Bill Brandt Photograph

بر سینه‌ات دو ستاره بر چشمان‌ات دو بوسه در شب زیر آسمانِ بی‌خیال بر چشمان‌ات دو ستاره بر سینه‌ات دو بوسه در شب زیر آسمانِ بی‌دهان بوسه‌هامان و ستاره‌هامان را باید خود به هم ببخشیم زیر آسمانِ بی‌قرار یا شاید در خانه‌ئی که پابرجاست در سرزمینی که باید ایستادگی کنیم با این همه در بی‌هوایی این ایستادگی سینه و چشم از برای ما آسمان و ستاره و بوسه. ‌ ‌

ادامه‌ی مطلب

با چشم‌ها

Bill Brandt Photography

  با چشم‌های بسته در برابر خاکِ خالی از خانه می‌مانم تا خانه‌ی قدیمی دوباره بروید و باز شود ساعت مُرده را تماشا می‌کنم آنقدر طولانی تا دست‌هایش دوباره بلرزد به تو می‌اندیشم تا عشق بازآید تا دوباره بخندی. آن‌وقت بیدار کردن مُردگان کمابیش آسان است! ‌ ‌‌ ‌

ادامه‌ی مطلب