قالب وردپرس درنا توس
خانه / شعرها / اولین برف کرهنسون

اولین برف کرهنسون


 

 
به: آلان
 پس این
همان هدیه ای ست که جهان به من داده
(تو به من داده ای)
 
 
 
برف
آرام آرام؛
شکل کاسه می گیرد
در گودال های کم عمق
گهگاه می خوابد بر بستر برکه
و گاهی خودش را جفت می کند
 با شمع های بلند سفیدم
که پشت پنجره ایستاده اند
و در غروب خواهند سوخت
 
وقتی که برف
دارد پر می کند دره هایمان
این چاله های کوچک  را
هیچ دوستی
گذرش هم به آن پایین ها نمی افتد
هیچ کدام از آن همه؛
 در حالی که برنزه بر می گردند از مکزیک
از دشتهای آفتاب سوز کالیفرنیا؛ جام به دوش
 
 همگی پراکنده اند
یا مرده اند یا خفته در سکوت
و یا از هم پاشیده و خراب از جنون
هرجند با همان درخشندگی خیره کننده
در اولین دیدار مشترک
 
و این هم هدیه ی توست
سکوتی سفید
که دارد شکاف های زندگی ام را
پر می کند شاید.
 
 

درباره‌ی غزل برهانی

Avatar

۲ دیدگاه

  1. Avatar

    درود بر مسئول سایت. مدت زیادی می شود نام کاربری و رمزم را برای درج ترجمه هام گم کرده ام
    ممکن است آن را برای بنده بفرستید؟

    سپاس فراوان

  2. Avatar
    سيد كاظم موسوي

    باسلام واحترام.
    دانش آموخته ادبیات هستم.به اتفاق وارد سایت شدم بسیاراستقاده کردم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.