قالب وردپرس درنا توس
خانه / شعرها / داستان فاطُمه | گونار اکلوف

داستان فاطُمه | گونار اکلوف


پنج بار سایه را دیدم.

و از سر اتفاق، به او سلامی گفتم.

در ششمین سلام

ناگاه در برابرم ایستاد

راه را در کوچه ی تنگ پایین شهر

بر من بست و به دُرشتی زبان به ملامتم باز کرد.

ـ چرا توجهی به من نداری؟ چرا با سایه ی خود همبستر نمی شوی؟

ـ مگر همبستر شدن آدمی با سایه اش ممکن است؟

رسم براین است که بگذاری سایه ات تا دو گام پس از تو قدم بردارد تا شب فرا رسد.

با تمسخر لبخندی زد و روسری سیاهش را دور هلال صورت سفت تر کرد.

ـ و بعد از غروب خورشید ؟!

ـ آنگاه هر رهگذر دو سایه دارد.

یکی سایه ای که از فانوس پشت سر از خود به جا می گذارد  و دیگر سایه ای که از فانوس روبرو به آن نزدیک می شود.

این دو سایه مدام  جا عوض میکنند.

به تمسخر لبخندی زد

دستش را بر دیوار تنگ کنارش گذاشت.

ـ آیا من سایه ی تو نیستم؟

عزم رفتن کردم و گفتم:

ـ نمی دانم تو کدامین سایه ای.

دستش را بلند کرد و رد سیاه  آن را زیر نور ماه بر دیوار سفید نشان داد

و تکرار کرد:

ـ من آیا سایه ی تو نیستم؟

پاسخ دادم:

ـ می بینم تو را که، که هستی و با این حساب این تویی که مرا می بری، نه من تو را.

با تمسخر گفت:

ـ پیش تو یا من؟

گفتم:

ـ پیش تو!

درباره‌ی مهشید شریفیان

مهشید شریفیان
مهشید شریفیان بیورمن، زاده‌ی شهر بوشهر است و رشد یافته‌ی دو شهر بوشهر وشیراز. در ایران، در رشته‌ی زبان و ادبیات فارسی تحصیل کرده است و در سوئد در رشته‌ی علوم اطلاعات و کتابداری فارغ‌التحصیل شده است. اکنون در سوئد، در شهر استکهلم زندگی می‌کند و به کار کتابداری مشغول است. وی شاعر، داستان‌نویس و مترجم زبان‌های فارسی و سوئدی‌ست. از او آثاری در زمینه‌ی ادبیات کودک و نوجوان نیز به‌زودی منتشر خواهد شد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.