قالب وردپرس درنا توس
خانه / شعرها / زمین فراخ |‌ هیلده دُمین

زمین فراخ |‌ هیلده دُمین


آدمی باید بتواند که برود
اما همچون یک درخت بماند
گویی که ریشه در زمینِ سخت بماند
زمین حرکت کند، و او استوار بر آن ایستاده باشد.

آدمی باید نفس را در سینه حبس کند
تا باد بگذرد
و هوای بیگانه به دَوَران بیفتد
تا بازی نور و سایه
سبز و آبی
همان طرح های قدیمی را نشان دهد.

و در خانه باشیم
هرجا که هستیم
و بتوانیم که فرود آییم
و تکیه دهیم
گویی بر گورمادرمان.

درباره‌ی علی اصغر فرداد

علی اصغر فرداد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *