قالب وردپرس درنا توس
خانه / شعرها / وقتی بازگردیم… | آنتونیو خسینتو

وقتی بازگردیم… | آنتونیو خسینتو


به راه می‌افتیم یارِ من
وقتی بازگردم و
نظر کنم در آفتابی
که از ما دریغ شده‌است،
پوشیده به صلح
با لبخندی کز میوه‌ها و گل‌ها بر چهره نهاده‌ایم
در آغوش هم
بر جاده‌ها: این مار‌های به هم تنیده
کوه به کوه تا ستارگان
و رویاهایی که هنوز می‌درخشند،

می‌رویم
آوازخوانِ ترانه‌هایی
که هر دو می‌دانیم و نمی‌دانیم.
به راه می‌افتیم یار من
وقتی بازگردم و
در آفتابی نظر کنم
که از ما دریغ شده‌است،
لختی گریه می‌کنیم
بر گورهای بی‌شماره‌ی انسان‌های بی‌شمار
که رفته‌اند
بی تدفین و شب‌زنده‌داری
نومید از آفتابی کز ما دریغ کرده‌اند.

می‌رویم ای یار
به آن‌ها می‌گوییم
که بازگشته‌ام، که بازگشته‌ایم
چرا که همدگر را دوست می‌داریم
چراکه آن گورهای بی‌شماره‌ی انسان‌های بی‌شمار را
دوست می‌داریم.

وقتی برگردم و
در آفتابی نظر کنم
که پرچم‌های دروغین از من دریغ کرده‌اند
به راه می‌افتیم عشق من،
– آزادی را خرمن می‌کنیم-
می‌رویم
ذرت و رنگ گرد می‌آوریم،
به مردگان،
معاد و گل پیشکش می‌کنیم
به زندگان، استواری حیاتمان را.
می‌رویم یار من،
بر آسمان کاغذی رنگین‌کمانی رسم می‌کنیم
تا کودکانمان با آن بازی کنند:

«گاس می‌آد و گاس می‌ره بارون
اگه رضا بده دلش خانوم جون
می‌باره شُر و شُر، رو کشتِ بابا
نمی‌گیره سراغ آفتابو، هیچ وقت خدا.»

می‌رویم ای یار، می‌رویم
وقتی بازگردم
-به میکده‌های ویران‌-
و تنگِ هم بنا می‌کنیم
حیاتی حاصلخیز را بی‌تردید
در هدیه‌ی آرام خرمن
در آواز پرندگان غریب
در قدم‌های مردانی که باز می‌گردند
هلهله‌‌کنان زیر باران، بر زمینی نوزاد
در گام‌های مصمم مردمانی استوار
ای یار، ای یار!

سجافِ رنگی تازه، زمین را می‌آراید
بوسه و لبخند، پارچه‌ی زندگی را می‌تنند
در بستر مزارعُ بی‌انتهای کتان
در طبل‌کوبیِ سور و سرور…

می‌رویم ای‌یار،
می‌رویم!

* آنتونیو خسینتو، شاعر و سیاست‌مدار آنگولایی در سال ۱۹۲۴ به دنیا آمد و در سال ۱۹۹۱ در لیسبون از دنیا رفت. شاعر مبارزی که در سال ۱۹۵۹ نخستین‌بار به زندان افتاد. در سال ۱۹۶۱، همان‌سالی که نخستین‌ کتابِ شعرش منتشر شد، به یازده سال حبس در زندانِ تاررافال محکوم شد. خسینتو در سال ۱۹۷۲ آزاد شد، به لیسبون رفت و به عنوان حساب‌دار کارش را آغاز کرد. در سال ۱۹۷۳ به جنبشِ مردمی آزادی آنگولا پیوست و پس از استقلال آنگولا به عنوان وزیر آموزش و فرهنگ و بعدها با سمتِ رییس کنسول ملی فرهنگ به کارش ادامه داد. در سال ۱۹۹۰، به دلیل پیری از فعالیتِ سیاسی کناره‌گیری کرد.

** ترجمه‌ی این شعر برای دوست و رفیق نازنین‌مان مینا خانی و بغضِ غریب‌اش در تبعید و در غیاب پدرش…

درباره‌ی محسن عمادی

محسن عمادی
شاعر، مترجم و فیلم‌ساز ایرانی در سال ۱۳۵۵ در ساری بدنیا آمد. در دانشگاه صنعتی شریف، رشته‌ی مهندسی کامپیوتر را به پایان رساند. فوق لیسانس‌اش را در رشته‌ی هنرها و فرهنگ دیجیتال در فنلاند دریافت کرد و تحصیلات تکمیلی‌ دکترایش را در دانشگاه ملی مکزیک در رشته‌ی ادبیات تطبیقی پی‌ گرفت. او مدیر و صاحب امتیاز سایت رسمی احمد شاملوست. اولین کتابِ شعرش در اسپانیا منتشر شد و آثارش به بیش از دوازده زبان ترجمه و منتشر شده‌اند. عمادی برنده‌ی نشانِ افتخار صندوق جهانی شعر، جایزه‌ی آنتونیو ماچادو و جایزه‌ی جهانی شعر وحشت در اسپانیا بوده‌است و در فستیوال‌های شعرِِ کشورهایی چون فرانسه، اسپانیا، مکزیک، آمریکا، هلند، آلمان، پرتغال، فنلاند و ... شعرخوانی کرده‌است. در حال حاضر بین مکزیک و فنلاند زندگی می‌کند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *