فیدل | خوان خلمن

اثری از‫:‬ ,

 



بی‌کم و کاست چنین می‌گویند از فیدل
راه‌بلدی بزرگ که مشعل تاریخ را برفروخت و الخ
ولی مردم او را سمند می‌نامند و حق همین است
فیدل بر فیدل نشست روزی و
به سر تاخت بر سر رنج
در برابر مرگ
و فراتر از آن، در برابرِ غبار جان.
تاریخ از افعالِ پرشکوهش دادِ سخن خواهد داد
من اما برآنم که او را در کنجِ روزی به خاطر آورم
که در آن به سرزمینش نگاه کرد و گفت این سرزمین منم!
به مردمش نگاه کرد و گفت این مردم منم!
رنج‌هایش را برانداخت
سایه‌هایش را
نسیان‌هایش را
و به سودایی، تنها در برابر جهان ایستاد
یگانه مایملک‌اش، دل‌اش را
چون پرچمی عظیم در هوا گشاد
چونان مشعلی روشن در شبِ ظلام
چون ضربه‌ی عشق بر صورتِ هراس
چون مردی که لرزان‌‌لرزان به حریم عشق در می‌آید
دلش را برفراشت،
در هوا تکانش می‌داد
قوت‌اش می‌داد و شربت‌اش می‌نوشاند،
نفتِ حریق‌اش می‌داد.

فیدل یک میهن است
او را دیده‌ام من
با سلسله‌ی امواجِ چهره‌ها بر عارض‌اش.
تاریخ به حساب و کتابِ خودش می‌رسد
من اما او را دیده‌ام
هنگام که مردمان را
بر«ای‌کاش چنین بود‌یم‌»‌هایش بر می‌کشید.
شبت خوش ای تاریخ،
چهارطاقِ دروازه‌هایت را بگشا
با فیدل بر سمند وارد می‌شویم.

یادداشت خود را بفرست

لطفن اسم خود را وارد کنید

ورود اسمتان ضروری است.

لطفن یک ایمیل واقعی وارد کنید

یک آدرس ایمیل ضروری است

پیام خود را وارد کنید

Persian Anthology of World Poetry © 2017 تمام حقوق محفوظ است.

تمام حقوق برای خانه‌ی شاعران جهان و مترجمان سایت محفوظ است.