کبریت | فرانسیس پونژ

اثری از‫:‬ ,

آتش از کبریت جسم می‌یابد
نفسی زنده با سیمای خود،
با درخشش خود، عمر کوتاه خود.
از شعله‌هایش گازها برمی‌خیزند،
بخشیدنِ بال، لباس، حتا بدن:
شیئی کاملاً جنبنده، پرتحرک.

این‌ها همه سریع اتفاق می‌افتد!

تنها سر است که قدرت آتش‌گرفتن دارد
وقتی که با واقعیت خشن برخورد می‌کند

  • صدایی شبیه شلیک تپانچه!

اما زود آرام می‌گیرد
راست می‌ایستد، سریع، بادبانی بادافتاده
مثل قایق مسابقه
سفری به‌درازای چوب خویش

به دشواری به پایان‌اش می‌برد
به جا می‌گذارد
کلاهی سیاه مثل کلاه کشیش دهکده.

یادداشت خود را بفرست

لطفن اسم خود را وارد کنید

ورود اسمتان ضروری است.

لطفن یک ایمیل واقعی وارد کنید

یک آدرس ایمیل ضروری است

پیام خود را وارد کنید

Persian Anthology of World Poetry © 2017 تمام حقوق محفوظ است.

تمام حقوق برای خانه‌ی شاعران جهان و مترجمان سایت محفوظ است.