شمع، آتش، سیگار | فرانسیس پونژ

اثری از‫:‬ ,

شمع

زمانی است به شامگاهان که گیاهی عجیب سرمی‌زند. گیاهی که با تب و تاب‌اش وسایل خانه در انبوه سایه‌ها بازچیده می‌شوند.

برگ طلایی‌اش خونسرد می‌ایستد در گودی تهیِ ستونی مرمرین بر پایه‌ای سیاه‌رنگ.

شب‌پره‌ها به‌جای ماه به سویش حمله می‌برند، ماه بلندی که درختان را مه‌آلود می‌کند. اما ناگاه می‌سوزند یا خسته از کشمکش همه در مرز جنون تا گیجی و سردرگمی می‌لرزند.

شمع سوسوزنان بر صفحه‌ی کتاب و انتشار ناگهانی دودش، خواننده را دلگرم می‌کند، آن‌گاه خم می‌شود بر پایه‌اش و سپس در ماده‌ی خود که تغذیه‌اش می‌کرد غرق می‌شود.

آتش

سامانه‌ای دارد آتش: در آغاز تمام شعله‌ها در یک جهت به جنبش درمی‌آیند

می‌توان رفتار آتش را با راه‌رفتن حیوانات مطابقت داد: حیوان پیش از جای‌گیری در یک نقطه باید نقطه‌ای را ترک کند، آتش هم‌زمان شبیه آمیب و زرافه حرکت می‌کند گردن‌اش را می‌چرخاند، پاهایش را می‌کشاند

سپس وقتی ماده به اسلوب خاص خود مصرف شد و تحلیل رفت، گازهایی که برمی‌خیزند به پرواز پروانه‌ها تبدیل می‌شوند.

 

سیگار

اول بازنمایی فضا ـ مه‌آلوده، خشک و آشفته، فضایی که سیگار از وقتی آن را خلق کرده، در آن کج قرار گرفته.

سپس شخصیت‌اش: مشعل کوچکی با درخششی خیلی کمتر از عطرش، که از آن شماری معدود از تکه‌های خاکستر به تناوب جدا می‌شوند و می‌ریزند.

سرانجام شهادت‌اش: گونه‌ای گداخته به پوست‌اندازی در فلس‌های نقره.

‌‌

یادداشت خود را بفرست

لطفن اسم خود را وارد کنید

ورود اسمتان ضروری است.

لطفن یک ایمیل واقعی وارد کنید

یک آدرس ایمیل ضروری است

پیام خود را وارد کنید

Persian Anthology of World Poetry © 2017 تمام حقوق محفوظ است.

تمام حقوق برای خانه‌ی شاعران جهان و مترجمان سایت محفوظ است.