قالب وردپرس درنا توس
خانه / شعرها / ترانه

ترانه


 
و َهیچ یک سخنی نگفتند
 نه میهمان
 نه میزبان
 …
 نه گل های داوودی
 

برای باهار

269293_10200623667257938_608377333_n

بگو بسازم من

ترانه           شب می آید

شب از ترانه می آید

 

خواب ببینم

پشت میز نشسته ام با تو

با تو از من می گویم از تو

فاصله این نشستن

نمی گویم

می شنوم می گویم از تو

فاصله / این / نشستن

 

خمیده ام

به روی من       رو به روی تو من

می خزد شب از پیراهن م

رد شدن من از تو منطقی نیست

دیگر نمی بینم       نمی بینم ات

چیزی جا نیفتاده

سطر به سطر رعایت شده

فقط بُعدشان با من یکی

نیست که من تو باشم که تو تمام من که تو را خواب ببینم که می بینم ات از پهلو رو به روی من نشسته ای و من می خواهم ات همان طور که نشسته ای با مورب بودن همه ات

نگاه می کنم نگاه ام نکردن ات را

که نشسته ای این فاصله را

نمی گویی

خیال می کنم که می گویی

خیال می کنم اما     می شنوم اما

فاصله این گفتن      که       گفته یی          نمی گویم

 

 

درباره‌ی نیما فرح بخش

نیما فرح بخش

نیما فرح‌بخش، شاعر، مترجم، بازیگر و کارگردان تیاتر، متولد ۱۳۵۸ شمسی و متولد کرمان است. وی دانش‌آموخته‌ی کارشناسی‌ارشد عمران از دانشکده مهندسی دانشگاه شیراز و ساکن آنجاست. نوشته‌هایش در باب تئوری تیاتر و ترجمه‌های شعرش را در مجلات شبکه آفتاب، ناممکن و سایت خانه شاعران جهان و شیزوکالت منتشر کرده است. از سال ۱۳۸۰ مشغول به تحقیق متمرکز روی آثار سمیوئل بکت بوده و از این نویسنده نمایشنامه‌های “در انتظار گودو”، “آخرین نوار کراپ”، “بداهه‌سرایی در اوهایو”، “آمد و رفت”، “فاجعه” و “نَفَس” را به صحنه برده است. در حال حاضر سرگرم ترجمه آثاری در باب “زبان بکت” و اشعار وی از متن انگلیسی است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *