قالب وردپرس درنا توس
خانه / شعرها / کشورهای کوچک

کشورهای کوچک


از برگزاری شیوه‏‏‏ی نوینِ بازی‌های المپیک
صد سال می‌گذرد،
در المپیک تابستانی ۱۹۹۶ آتلانتا
همه‌ی ۱۹۷ کشور عضو حاضر بودند.

پیش از افتتاحیه
ورزش‌کارانِ هر کشور
پشتِ سرِ پرچم‌ِ کشورشان رژه رفتند:
پرچمِ یونان
پرچمِ نروژ
پرچمِ آمریکا
پرچمِ آلمان
پرچمِ فرانسه
پرچمِ روسیه
پرچمِ انگلیس
پرچمِ استرالیا
پرچمِ ژاپن
پرچمِ چین
پرچمِ کانادا
و همه‌ی این پرچم‌ها به نظر آشنا می‏‏‏‏‏آمدند.
پس از آن
پشت سر پرچم‌ کشورشان
ورزش‌کارانِ کُره‌‏ای ظاهر شدند
همراهِ بادبزهایی با نمادِ ملیِ‌ یین و یانگ.
تلویزیون آمریکا همان دم برنامه را قطع کرد
چنان می‌نمود که ننگِ ورود تیم کره‌ای
با تبلیغی از کوکاکولا
زدوده می‏‏‏‏‏‏شود.

بیش‌ترِ کشورهایی که پرچمِ شان را برای نخستین بار می‌دیدم
برایم ناشناس بودند
برایِ این کشورها
تأسفِ بسیار عمیقی احساس کردم
چرا که برای ما فقط پرچمِ آمریکا، پرچمِ فرانسه و پرچمِ ژاپن آشناست
انگار شناختنِ پرچمِ کشورهای کوچک لزومی ندارد.

پرچم‌ِ ولتایِ علیا
توگو
زئیر -با مشعلِ داخلِ پرچم‌اش-
بوروندی
بوتسوانا
و مالی
نباید در کنارِ پرچم کُره به اهتزاز درآید.

به یاد می‌آورم که در قتلِ عامِ کوانگجو در میِ ۱۹۸۰
مردمِ کم‌شمارِ سیشل – که پیش از این حتی اسمش را نشنیده بودم-
اعلام کردند که کره ر ا به رسمیت نمی‌شناسند.
چرا یاید پرچم کشورِ ما با پرچمِ آن کشور یک‌جا، بالا برود؟

بدون در نظر گرفتن جای‌گاهِ کشورهایِ‌ پیش‌رفته
اکنون هنگام آن فرا رسیده که با عشقی تازه
با کشورهای کوچک سخن بگوییم
باید از اعماق شب‌هایِ جان‌کاه
با آن‌ها هم‏نوا بسُراییم.

پس از المپیک آتلانتا چنین دریافتم
که بها ندادن و به حساب نیاوردن کشورهای کوچک؛ کشورهای عقب مانده
شیوه‏‏‏‏ی دیگرِ به رسمیت شناختن کشورهایِ پیش‌رفته است.

پانوشت:
در ماه میِ ۱۹۸۰، دولت کره‏‏‏‏ی جنوبی، سربازانِ سراپا مسلح را به جنوب‌ِ شرقیِ کوانگجو که دانشجویان خواهانِ دموکراسی در آنجا، در حال برگزاری  راه‌پیمایی مسالمت آمیزی بودند، اعزام کرد. در پی این اقدام، صدها دانشجو و شهروند عادی، در  سرکوبی خشونت‌بار به خون‏شان درغلتیدند و کو اون، کیم دائه جونگ و صدها نفر دیگر دستگیر و زندانی شدند. در این شعر، کو اون به‌طور ضمنی، حمایت‌های امریکا و دیگر اَبَرقدرت‌ها از دیکتاتوریِ حاکم بر کُره را با اعلامِ انزجار و محکومیتِ این اقدامات توسطِ جزیره‌ی کوچک جمهوریِ سیشل قیاس کرده است.

درباره‌ی شهرام فرضی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *