قالب وردپرس درنا توس
خانه / انتخاب ویراستار / سرباز نومید بهتر می‌جنگد…

سرباز نومید بهتر می‌جنگد…


آقای هربرت اوایل جولای ۱۹۸۴، وقتی خارج از ورشو بود و تمام وقت خود را صرف نوشتن می‌کرد، با مصاحبه موافقت کرد.  او برای این مصاحبه دوازدهم جولای، به آپارتمان خود در ورشو بازگشت.  بوگدانا و جان کارپنتر با وی مصاحبه کردند.  کاسیا همسر آقای هربرت نیز آنجا بود و در گفتگوها شرکت داشت.

شما بعد از پنج سال اقامت در خارج از کشور در ژانویه ۱۹۸۱ به لهستان بازگشتید.  تصمیم بسیار مهمی بود.  درست در اوج دورهٔ “اتحادیه کارگری همبستگی”.  حدود ده ماه بعد ژنرال یاروزلسکی اعلام “وضعیت جنگی” کرد.  وقتی داشتید تصمیم می‌گرفتید به کشور برگردید آیا پیش‌بینی می‌کردید چنین اتفاقاتی بیفتد؟ آیا اگر می‌دانستید چنین اتفاقی می‌افتد باز هم برمی‌گشتید؟

وقتی توافقنامه “گدانسک” امضا شد گفتم دیگر باید برگردیم.  می دانستم این ماجرا پایان خوشی نخواهد داشت، چون من این سیستم را می‌شناختم.  این سیستم اصلاح پذیر نبود.  حداکثر می‌شد چند ساختار “آسان‌گیر” مثل استریپ‌تیز را وارد این سیستم کرد.  تغییرات در حد ورود سوسیس یه فروشگاه‌ها بودند.  این سیستم باید سرنگون می‌شد، اصلاح‌پذیر نبود.

چه زمانی به این باور رسیدید که این سیستم را نمی‌شود اصلاح کرد؟ در ۱۹۴۹ با آغاز استالینیسم در لهستان، یا قبل از ۱۹۵۶؟ یا اصلا بعد از ۱۹۵۶؟ یا پس از ۱۹۸۶، ۱۹۷۰؟ کی؟

۲۰ سپتامبر ۱۹۳۹.  وقتی پسر کوچکی بودم و در شهر لوف با اتحاد جماهیر شوروی آشنا شدم.  هنوز هم از بعضی روشنفکران در عجبم.  مکاشفات من از جهان از پشت شیشه عینک خودم اتفاق می‌افتاد.  من جهان را از دریچه چشم مارکس یا لنین نمی‌دیدم.  شهر در عرض چند روز به اردوگاه کار اجباری تبدیل شد.  این سیستم از طریق بوها و مزه‌ها به اروپا حمله کرد.  من قرار بود مبارز و پارتیزان راه نیکی و زیبایی باشم اما اصلا هیچ شناختی از سعادت و خوشبختی انسانی نداشتم.  در سال ۱۹۳۹ ابزار من برای رسیدن به این شناخت مقایسه بوها، وضعیت خیابانها، و چشمان مردم بود.

شما آدم بدبینی هستید؟

نه این‌طور نیست.  من فقط دیگر خوش‌بین نیستم.  در عوض یونانی هستم.  معتقدم دوران طلایی سالها پیش بود، خیلی سال پیش.

چرا می‌نویسید؟ دلیل اصلی‌تان چیست؟

نوشتن- می دانید در‌این‌باره من با دیگران مخالفم- نوشتن باید به مردم هوشیاری بیاموزد: بیدار شدن مردم را به هوش آوردن.  معنایش سعی نکردن نیست.  اما با این اصلاحات کوچک داخلی، نمی‌دانم.  علی‌رغم این همه حرف متخصصین الهیات من خوش‌بینی را رد می‌کنم.  یأس احساس مفیدی است.  آدم را از آرزو، از امید پاک می‌کند.  “امید مادر حماقت است.” [ضرب‌المثلی لهستانی.] من امید را دوست ندارم.

فکر می‌کنید این سیستم تا ابد ادامه پیدا کند؟

این سیستم فرو می پاشد.  شاید بیست تا سی سال طول بکشد.  برای این اینجا نیستم که این وضعیت را تحمل کنم.  سرباز نومید بهتر می‌جنگد…

درباره‌ی آزاده کامیار

آزاده کامیار در دی ماه ۱۳۵۹ در شهر شاهی به دنیا آمد. رشته‌ی ترجمه را در دانشگاه تا کارشناسی ارشد دنبال کرد، چند سالی علاوه بر ترجمه در دانشگاه آزاد ترجمه تدریس کرد، حالا اما فقط مترجم و ویراستار تمام وقت است. گاهی نیز کارگاه‌های ترجمه برگزار می‌کند. اولین اثرش در مجله کارنامه منتشر شد. با مجلات عصر پنج‌شنبه، شوکران، نویسار، آزما و همشهری داستان و ... ادامه یافت. نخستین اثر رسمی‌: مجموعه شعرهای لیندا پاستان با عنوان «دوئتی برای یک صدا« (نشر چشمه). آثار بعدی: مجموعه شعرهای لی‌ یانگ لی با عنوان «کتاب شب‌هایم» (نشر حکمت کلمه)، مجموعه شعرهای لئونارد کوهن با عنوان «کتابِ خواستن« (نشر حکمت کلمه)، کتاب «در دام کمال‌طلبی» نوشته روان‌شناس و اسطوره‌شناس کانادایی ماریون وودمن (نشر هیرمند). مجموعه شعرهای ایلیا کامینسکی با عنوان «رقص در اودسا»، کتابی که به‌گفته‌ی وی برایش حکم کتاب مقدسش را دارد، از دروازه‌ی ارشاد درون رفت و به در نشد. پس تبدیلش کرد به کتاب الکترونیکی و حالا در وب‌سایت شخصی‌اش در دسترس است. از این کتاب‌ها هویداست علاقه‌ی اصلی‌اش شعر و اسطوره است، که برای وی مترادفند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *