قالب وردپرس درنا توس
خانه / شعرها

شعرها

همه ی مقصود من | گونار اِکِلوف

  این شعرمن بی قافیه است : وتنها از آن ِ«اوست ». همه ی مقصود من اوست. و برای خاطر «او» حاضر به هیچ معامله ای نیستم جز « بخشیدن » و«طلبیدن » .     با تو سخن می گویم از تو سخن می گویم از ژرفنای جانم می دانم که پاسخم نمی دهی چگونه می توانی مرا پاسخی دهی که بسیارند آنها که تو را می خوانند همه ی خواهش من اینست که اینجا درانتظار بمانم تا تو …

ادامه‌ی مطلب

ستاره ها | دوروتی پارکر

    ستاره ها به نرمی گلها و نزدیکی تپه ها کلافهای درهم تنیده ای از سایه ها، در گردش به آرامی اینجا هیچ برگ جدا افتاده ای نیست یا خاری به تنهایی همه چیز در هم آمیخته تا یکی شود. مهتاب هوا را نمی شکافد، نورِ آبیِ کبود به کندی چرخ می خورد تا دوباره بیارامد. در تمام طول شب هیچ نشانه ی آشکاری نیست جز در آغوش من.    

ادامه‌ی مطلب

برایم خانه ای بساز | هیلده دُمین

بادی که بر گیسوی گل‌ها شانه می‌زند و از گلبرگ ها پروانه می‌سازد و تودۀ کاغذ‌پاره‌ها را چون دستۀ کبوتران از دره‌های مانهاتان به سوی آسمان تا اوج می‌برد و دسته‌پرندگان مهاجر را در اوج آسمانخراش‌ها تار و مار می‌کند. باد می آید، باد شور و ما را با خود به سوی دریاها می‌برد و در ساحلی می‌افکند همچون ستاره‌ای دریایی که از آب‌ها به سوی ساحل پرتاب می‌شود، باد می آید محکم مرا بگیر! آه، جسم شنی من، شفاف، …

ادامه‌ی مطلب

آه رویاها … | میگل د اونامونو

آه رویاها، شما که غروب کردید و محو شدید، در بامدادی زود! آه ای جهان ها، ای تکه پاره هایتان در اعماق روح! آه ای دریاها، شمایی که پنهانید در کف برکه ای! آه ای آسمانها، ای پوشیده از ستارگان در کاسه چشمهای من! آه ای جاودانیت، که پروازمی کنی در لحظه ای! آه ای زندگی دیگرم، که از دست رفتی و من اینچنین دلتنگ تو بودم.

ادامه‌ی مطلب

هلال ماه | میگل د اونامونو

هلال ماه گهواره ایست چه کسی آنرا می جنباند؟ و بچه در هلال ماه خواب چه می بیند؟ هلال ماه گهواره ایست چه کسی آنرا می جنباند؟ و بچه در هلال ماه برای که می بالد؟ هلال ماه گهواره ایست ماه نو می آید و بچه در هلال ماه چه کس آن را از گهواره می گیرد؟ ۲۹ مارس ۱۹۲۸

ادامه‌ی مطلب

ترانه پاییز | میگل لابُردِتا

باید که ره بپویم و هنوز نمی دانم نام رمز شب را. باید که عشق بورزم و هنوز نمی دانم معمای بوسه هایت را. باید که زندگی کنم و هنوز نمی دانم آیا خطر کردن چون و چرایی بی پایان دارد یا یک گُل پَرپَر است. بی شک باید که بمیرم و هنوز نمی دانم آیا آن شعله پران به خواب رفته و برای ابد به خاموشی گراییده یا راهی دیگر و رویای نوری دیگر دست ما را گرفته به …

ادامه‌ی مطلب

زادبوم | لوییس سرنودا

نوری چشمانم را گشود در بستر رنگهای ملایم ساده و دلپذیر، چون رویا ی جهانی ناب. جادوی آن سرزمین صاف که همچون کف دستی گشوده، و بر آن چشمه سار درخت لیمویی میوه اش را بر شاخسار آویخته است. دیوار کهن که شبها بر کنگره اش ساقه رونده ای شکوفه های آبی اش را باز می کرد و پرستویی همیشه در تابستان به آشیانه قدیمش باز می گشت. زمزمه آب با آهنگ بی قرارش در سکوت رویاهایی که هنوز زندگی …

ادامه‌ی مطلب

شادی | فرریرا گولار

چنان‌که خود را بر شادی گشادی بر رنج هم بِگُشا که میوه‌ی شادی‌ست و قرینه‌ی سوزان‌اش. به همان شیوه که شادمانه به اعماق رفتی و خود را در آن نیست کردی و پیدا کردی در آن گمگشتگی رنج را به خود رها کن بی دروغ و بی بهانه تا بخار شود در گوشت‌ات تمامی اوهام چرا که زندگی مصرف می‌کند فقط آن‌چیزی را که آب و نان‌اش می‌دهد.

ادامه‌ی مطلب

شعر | فرریرا گولار

دوست ندارم شعر را، توهم شعر را: می‌خواهم صبحی را برگردانم که زباله شد، صدا را می‌خواهم صدای تو را صدای خودم را گشاده در هوا عین میوه در خانه بیرون خانه صدا که چیزهایی می‌گوید فاحش میان خنده‌ها و نفرین‌ها در سرگیجه‌ی روز: نه شاعری نه شعر آن سخن پیراسته‌ای که مرگ در آن غریو برنمی‌کشد دروغ خورد و خوراکم نمی‌دهد: قوتِ من آب‌ است هرچه کثیف و متعفن راکد در چاهی قدیمی که امروز کور است آن‌جا که …

ادامه‌ی مطلب

یک زندگی گهی | فرریرا گولار

برای یک زندگی گهی به دنیا آمدم در سال ۱۹۳۰ در خیابان لذت‌ها بر کف‌پوش‌های قدیمی خانه که بر آن سینه‌خیز خواهم رفت سوسک‌ها را شناختم مورچه‌ها را حمایل شمشیر بر دوش عنکبوت‌ها را که جز وحشت چیزی به من نیاموختند روبروی دیوار سیاه حیاط مرغ‌ها نوک می‌زدند، سایبان، نفس‌بریده غریو برمی‌کشید دور دور از دریا (دور دور از عشق) هنگام که دریا آرمیده در آن حدود پشتِ مهتابی‌ها و درختان نخل پیچیده در هنگامه‌ی آبی‌اش. و عصرهای شلوغ به …

ادامه‌ی مطلب