قالب وردپرس درنا توس
خانه / علی اصغر فرداد

علی اصغر فرداد

علی اصغر فرداد

شاعر از عشق‌اش درباره‌ی شهر سحرآمیز کوئنکا می‌پرسد | فدریکو گارسیا لورکا

آیا آن شهر را دوست داشتی که آب، در جنگل کاج‌ها قطره قطره بنا می‌ساخت؟ آیا دیدی رویاها، چهره‌ها، راه‌ها و دیوارهای درد را که باد بر آنها شلاق می‌نواخت آیا دیدی شکاف آبی سیمای ماه را خیس از نغمه‌ها و بلور خوکار۱ آیا بوسید سرانگشتانت بوته‌ی خار را که همچون تاج عشق بر صخره می‌رویید آیا به من اندیشیدی، هنگام فرورفتن در سکوتی که مار در چنبره‌ی جیرجیرک‌ها‌ و سایه‌ها از آن رنج می‌برد و حتا ندیدی در هوای …

ادامه‌ی مطلب

غزل کودک بی‌جان | فدریکو گارسیا لورکا

در غرناطه هر غروب هر غروب کودکی می‌میرد هر غروب آب می‌نشیند و با دوستانش گپ می‌زند مردگان بال‌هایی از خزه دارند باد ابر‌آلود همچون باد بی‌ابر دو قرقاول‌اند که بر فراز برج‍ها پرواز می‌کنند روز، پسرکی است با زخم‌ها هیچ شاخه‌ای از چکاوکی در هوا نمانده بود هنگام‌که‌ من در مغار شراب به تو برخوردم هیچ، نه حتا تکه ابری بر زمین مانده بود هنگام که تو در رودخانه غرق شدی کوه‌ـ‌آبه‌ای بر کوه افتاد و دره با سگ‌ها …

ادامه‌ی مطلب

ژنرال مولا در دوزخ | پابلو نرودا

از پرتگاهی به پرتگاهی ابدی می رود همچون استری، رمیده کشتی شکسته‌ای که امواج سهمگین‌اش می‌کوبد شعله‌ور در گوگرد، پاره‌پاره به شاخ و آهن جوشان در خون و صفرا، به آهک و گمراهی دوزخ‌‌اش سال‌ها به انتظار نشسته بود گم می‌شود، ملعون و نفرینی لرزان و سست با دم و کپلی در شعله‌های آتش. این شعر پس از شنیدن خبر مرگ سلیمانی، ژنرال خونریز ترجمه شد.

ادامه‌ی مطلب

غزل حضور ترسناک | فدریکو گارسیا لورکا

می‌خواهم آب بی بستر بماند باد بی درّه می‌خواهم شب بی چشم‌‌ها بماند قلب من بی‌درخشش طلا گاو‌ان با برگ‌ها هم‌سخن شوند کرم‌ها در سایه‌ها هلاک مینای دندان‌ مردگان برق زند و زردی در ابریشم موج می‌توانم رنج شب زخمی را ببینم که می‌پیچد و درمی‌آویزد با روز و تحمل کنم زهر سبز نور شب را و منحنی‌ شکسته ای را که در آن زمان در رنج است اما تو مگذارعریانی ناب‌ات عیان شود همچون کاکتوسی سیاه، در میانه‌ی نی‌ها …

ادامه‌ی مطلب

مرگ دخترک در چاه | فدریکو گارسیا لورکا

تندیس‌ها رنج می‌برند از چشم‌ها به تاریکی تابوت‌ها بسی بیشتر اما، از آب‌های بی‌دهانه آه، بی‌دهانه شتاب کن، شتاب کن! از کنگره‌‌ها گذشت، درهم خرد کرد انبوه مردم بساط صیادان را اینجا، همه‌ی کناره‌ها!، ستاره‌های نرم ، کوآک، کوآک …بی هیچ دهانه‌ای خاطرم در آرامش، ستاره‌ها، دایره‌ها، آماج‌ها اشک‌ها را بر کرانه‌ی چشمان اسب‌‌‌‌ها فراموش کن … بی هیچ دهانه‌ای در تاریکی بی هیچ مرزی همه در هم فروشده بی مرزهای صیقل زده، الماس را انتظار مکش … بی هیچ …

ادامه‌ی مطلب

غزل عشق نامنتظر | فدریکو گارسیا لورکا

کسی عطر ماگنولیای تاریک درونت را درنیافت کسی بلبل مجروح عشق، میان دندان‌هایت را ندید. هزار اسب زیبای پارسی در ماه پیشانی‌ات خفته‌اند آن‌گاه که من چهار شب کمرگاه تو را که دشمن برف است در آغوش خود داشتم. نگاه تو میان گچ و یاسمین شاخ گلی بارور و بی‌رنگ بود شور من در سینه حروف عاج را همیشه برای تو جستن همیشه، همیشه باغ من، باغ احتضار من جسم تو، در گریز خون رگان تو، در دهان من دهان …

ادامه‌ی مطلب

غزل مرگ تاریک | فدریکو گارسیا لورکا

می‌خواهم خواب سیب‌ها را بخوابم دور از آشوب گورستان‌ها می‌خواهم خواب کودکی را بخوابم که می‌خواست بر دریای آزاد دل از سینه برکند. نمی‌خواهم دوباره بشنوم که مردگان خون از دست نمی‌دهند که دهان پوسیده هنوز آب می‌طلبد نمی‌خواهم آگاه شوم از عذاب گیاهی یا نیش مارگون ماه در سپید‌دمان می‌خواهم دمی به خواب روم دمی دقیقه‌ای قرنی اما همگان بدانند که نمرده‌ام اصطبلی از طلا بر لب‌های من است من دوست کوچک باد غربی‌ام و سایه‌ی عظیم اشک‌های خویش. …

ادامه‌ی مطلب

دخترم به دریا رفت | فدریکو گارسیا لورکا

دخترم به دریا رفت می خواست امواج را بشمارد و سنگریزه ها را اما چندی نپایید چرا که در رودخانه سویلا آرام گرفت میان ناقوس ها و گل‌های خرزهره پنج کشتی شناور شدند با پاروهایی در آب و بادبانهایی در نسیم چه کس می نگرد از برج فرتوت سویلا؟ پنج صدا همچون حلقه های مدوّر پاسخ گفتند آسمان بر رودخانه از ساحلی به ساحلی پر شکوه در گذر است پنج حلقه در هوای صورتی رنگ به حرکت در آمدند. Lorbeerose

ادامه‌ی مطلب

تبعید | فدریکو گارسیا لورکا

چه با خود خواهم برد در این دقایق غمبار؟ که خواهد افکند درختان زرَین و شکوفان جنگل‌هایم را ! چه می‌خوانم من در نقره‌ی لرزان آیینه که آورورا در آب رودخانه در برابرم می‌گیرد؟ کدام نارونِ سرخِ فکر، پای به حریم جنگل‌هایم خواهد نهاد؟ کدام باران آرامش، مرا به زیر رگبارها و کدام بوته‌‌ی خار، نوزاد مرا در پناه می‌گیرد هنگام که من بر ساحل اندوه عشق خود را، مرده بر جای می‌نهم. عنوان شعر در اصل «آشیانه» بود که …

ادامه‌ی مطلب

زمین | آنتونیو ماچادو

زمین برهنه و خالی بود و شلاق برف و باد پای در راه نهادم در جنگلی از سایه‌ها در سایه‌های یک جنگل خورشید ابرها را با شیپور نقره‌ای‌اش تارانده و برف افتاده بود آنجا آنان را دیدم که از پوششش قلعی فراموشی‌شان بیرون می‌آیند نه می‌خواستم فریاد زنم نه می‌توانستم.

ادامه‌ی مطلب

شب خاکستری | آنتونیو ماچادو

شب خاکستری شبی غمگنانه برای تماشا شبی منزوی چنان روح من و غم‌های قدیمی که در غارهای افسردگی زندگی می‌کنند این ترس چیست معنای آنرا نمی‌دانم اما خاطراتی هستند که می‌گویند: آری، من کودکی بودم و او همراه همیشه‌ی من.

ادامه‌ی مطلب

باغ | آنتونیو ماچادو

دور از باغ تو بر فراز جنگل شب، اسپند طلایی‌اش را در شعله‌های سرخی از مس و خاکستر می‌سوزاند در باغ تو کوکبی‌ها می‌رویند این باغ لعنتی امروز همچون کار یک آرایشگر زیباست با این نخل‌های کوچک و باریک و این باغچه‌ی مستطیلی‌ شکل با مورت‌های محصور و درخت کوچک پرتقال در گلدان گِلی… و آب چشمه‌ی سنگی که بر بستری از گوش‌ ماهی‌های سپید می‌رود و می‌خندد.

ادامه‌ی مطلب

مزرعه | آنتونیو ماچادو

شب فرود می‌آید همچون آتشی خُرد که خاموش می‌شود بر فراز کوه‌ها هنوز اخگرهایی چند می‌درخشند و این درخت شکسته بر راه‌های روشن انسان را از ترحم به گریه وامی‌دارد دو شاخه بر تنه‌ی زخمی و بر هریک برگی سیاه و فسرده گریه می‌کنی؟ آنجا در دوردست، میان سپیدارهای طلایی تو را سایه‌های عشق انتظار می‌کشند.

ادامه‌ی مطلب

بهار | آنتونیو ماچادو

هنگام‌که با پروازی سنگین و گوشخراش هواپیمایی ملخی، تهدیدکنان به خانه نزدیک می‌شود و لحظه‌ای بر فراز بامِ بیهوده متوقف می‌گردد؛ نیرومندتر از جنگ ـ خشونت و وحشت ـ سرزمین اسپانیا را به سیمایی خندان فرامی‌خوانی سبزی روشنت در جوانه‌های سپیدار، بیدار است. برفِ قله‌هایت آب می‌شود و بر یح سرخ، بر بستر خاکستری رود فرومی‌ریزد هنگام‌که کوهستان‌ها طنین‌اندازند و بخار از دریا برمی‌خیزد آژیری با صدایی تاریک می‌نالد و هواپیمایی، نقره‌فام در آسمان آبی ، نمایان می‌گردد تو ای …

ادامه‌ی مطلب

مرگ کودک مجروح | آنتونیو ماچادو

شب است … و چکش‌های تند تب بر شقیقه‌ی کودک پیشانی‌اش را به‌دستمالی بسته‌اند. مادر، پرنده‌ی زرد! پروانه‌ها، سیاه و بنفش! بخواب پسرم. و دستان کوچکش را کنار تخت در دست‌هایش می‌گیرد. آه، گُل آتش! چه‌ کس باید تو را سرد کند، بگو، گلِ خونِ من؟ عطر سنبل رومی اتاق محقر خواب را پر کرده است. بیرون، بدر ماه گنبدها و برج‌های شهر تاریک هواپیمائی نامرئی می‌غرد تو خوابیده‌ای، آه شکوفه‌ی شیرین خون من؟ شیشه‌ی پنجره‌ی مهتابی می‌لرزد آه، سرما، …

ادامه‌ی مطلب

جنایت در غرناطه رُخ داد | آنتونیو ماچادو

آنتونیو ماچادو Antonio Machado ۱۸۷۵-۱۹۳۹ آنتونیو ماچادو در خانواده ای مرفه در سویل متولد شد. در هشت سالگی به همراه خانواده به مادرید رفت. در آغاز قرن بیستم در سراسر اسپانیا تنها یک مدرسه وجود داشت که در آن آموزشهای جدی به دانش آموزان داده می شد. این مدرسه نامش Institution Libre de Ensenanza بود و ماچادو شانس آن را داشت که در آن درس بخواند. او بعد ها و پس از گذراندن آموزشهای دانشگاهی به عنوان معلم زبان فرانسوی …

ادامه‌ی مطلب