خانه | شعرها | پرنده‌های پنهان

پرنده‌های پنهان




من فکر می‌کنم
که سرانجام
پرندگان غایب
چنان آوازی خواهند خواند
که خاموشی‌شان
گوش‌ها را
از هم خواهد درید

آن‌گاه
جغدها
مرا با خود خواهند برد
به آتن
یا دیاری دیگر

و آن‌هنگام خواهیم آموخت
که پرندگان و آوازشان را
آن‌گونه باور کنیم
که در هیچ چیزِ دیگر باور نبسته‌ایم

اینجا و اکنون
هرگاه
در غیابِ تو
به خاموشی پرنده‌ها گوش می‌سپارم
ویران می‌کند مرا
به‌ناگاه
آوای مقاومت‌ناپذیرِ سکوت‌شان.






درباره‌ی آزاد عندلیبی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.