خانه | شعرها | آسمان، همان آسمان ست

آسمان، همان آسمان ست




اناری شکسته ام

نهری که آرام از شب جاری ست
رفتنم را اگر بخواهی
می روم
اگر بخواهی می مانم

رفتنم را اگر می خواهی
می روم
اما این بار نه من
و نه پرنده های پاییزی
هیچ کدام باز نمی آییم
شاخه های گیلاس با خود می برم

تمام روزهای خوب و بد را
که با تو سپری شد
به جا می گذارم

درد همان درد و آسمان
همان آسمان ست
چیزی عوض نخواهد شد
می روم با باران ها یکی شوم

ترانه ای نسروده و بی شاعرم
شاید هم کمی زرد
چنان عکس های قدیمی
و شاید هم در زبان کودکی
زمزمه خواهم شد

عمق بودن ها کوتاه
و تمام کلمات
موقتی اند

به غیر از مرگ
هیچ چیز عوض نخواهد شد

درد همان درد و آسمان
همان آسمان ست





درباره‌ی سیامک تقی‌زاده

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.